Brak efektu indukcji hipotermii po ostrym uszkodzeniu mózgu ad 5

Przez pierwsze 96 godzin odsetek pacjentów z ciśnieniem wewnątrzczaszkowym powyżej 30 mm Hg był niższy w grupie hipotermii (p = 0,02). Odsetek pacjentów z bardzo wysokimi wartościami ciśnienia wewnątrzczaszkowego (ponad 30 mm Hg) był niższy w dniu 2 (P = 0,002) i dniu 3 (P = 0,03) w grupie hipotermii, ale różnica ta nie utrzymywała się przez dzień 4. Poziom intensywności terapii 25, który mierzy intensywność terapii pod wysokim ciśnieniem wewnątrzczaszkowym, był nieznacznie, ale znacznie wyższy w grupie hipotermii niż w grupie z normotermią w dniu 3 podczas rozgrzewania (Tabela 3). Dane laboratoryjne
Wystąpiły niewielkie, ale statystycznie znaczące różnice w wartościach średnich dla niektórych testów laboratoryjnych podczas pierwszych 96 godzin po randomizacji. Pacjenci przypisani hipotermii mieli wyższe wartości pH krwi tętniczej, stężenia hemoglobiny i wartości hematokrytu. Wystąpiło również niewielkie wydłużenie czasu protrombiny i częściowej tromboplastyny oraz zmniejszenie liczby płytek krwi w grupie hipotermii. Pacjenci w grupie z normotermią mieli wyższe średnie stężenia potasu w surowicy i liczby białych krwinek. Znacznie więcej pacjentów w grupie hipotermii miało stężenie kreatyniny w surowicy większe niż 2,5 mg na decylitr (221 .mol na litr, 8 procent w porównaniu do 0,3 procent, P = 0,05). Nie było różnic między grupami dla jakiejkolwiek innej wartości laboratoryjnej. Wszystkie wartości średnie mieściły się w zakresie ich normalnych zakresów.
Komplikacje
Dziesięć procent pacjentów z grupy hipotermii i 3 procent osób z grupy normotermicznej miało krytyczne niedociśnienie (średnie ciśnienie tętnicze mniejsze niż 70 mm Hg związane z niewydolnością narządów) przez dwie lub więcej kolejnych godzin (P = 0,01). Bradykardia związana z niedociśnieniem przez dwie lub więcej kolejnych godzin wystąpiła u 16% pacjentów w grupie hipotermii i 4% pacjentów w grupie z normotermią (p = 0,04). Odsetek dni szpitalnych, w których odnotowano jakiekolwiek komplikacje, wynosił 78 . 22% dla pacjentów z grupą hipotermii i 70 . 29% dla pacjentów z grupy normotermicznej (P = 0,005).
Wynik
Tabela 4. Tabela 4. Stopy złych wyników i śmierci Sześć miesięcy po ciężkim uszkodzeniu mózgu u pacjentów leczonych indukcją hipotermii lub normotermii. Dane wynikowe uzyskano dla 385 pacjentów (98 procent). Jednak dane dotyczące wieku lub wskaźnika śpiączki Glasgow nie były lub były nieprawidłowe dla 17 pacjentów, a zatem dane dotyczące wyników skorygowane o wiek i punktację w kominie Glasgow zanalizowano dla 368 pacjentów. Nie było różnic między hipotermią i grupami normotermicznymi w pierwotnej miary wyniku; 57 procent pacjentów w obu grupach miało zły wynik (ciężka niepełnosprawność, stan wegetatywny lub śmierć) (Tabela 4). Śmiertelność wynosiła 28 procent w grupie hipotermii i 27 procent w grupie normotermicznej. Dane wynikowe niedostosowane do wieku i oceny śpiączki Glasgow u 385 pacjentów nie różniły się od danych dotyczących wyników skorygowanych o wiek i wynik śpiączki Glasgow u 368 pacjentów. Nie było znaczących różnic między obiema grupami w wynikach testów neurobehawioralnych i neuropsychologicznych po sześciu miesiącach (danych nie przedstawiono).
Efekty hipotermii oceniano w podgrupach pacjentów pod kątem wszystkich zmiennych niezależnych występujących przy przyjęciu i o których wiadomo, że mają wpływ na wynik (starszy wiek, niski wynik w śpiączce Glasgow, spłaszczone cysterny na komputerowych tomograficznych skanach i krwiak chirurgiczny) .20-24 Dla pacjentów w dwie grupy leczenia z oceną śpiączki Glasgow 3 lub 4 i 5 do 8, nie było różnic w częstości występowania złego wyniku lub śmierci
[więcej w: zator tluszczowy, głuchoniemota, szyna gipsowa ]
[podobne: gryfit puławy, atp skarzysko, próba valsalvy ]