Rekombinowana ludzka erytropoetyna dla pacjentów z AIDS leczonych zydowudyną ad 6

Kolejne śródskórne testy wykazały pozytywną natychmiastową reakcję skóry na badany lek u pacjenta leczonego erytropoetyną i placebo u pacjenta otrzymującego placebo. U żadnego z pacjentów nie zaobserwowano reakcji na równoczesną śródskórną kontrolę stężenia soli. Jeden pacjent z grupy erytropoetyny miał 10-sekundowy napad, który był przypisywany hipoglikemii wywołanej pentamidyną. Spontanicznie ustąpił i nie wymagał przerwania terapii. Poważne lub niezwykłe działania niepożądane wystąpiły u ośmiu pacjentów (jeden w grupie otrzymującej erytropoetynę i siedem w grupie otrzymującej placebo), a zgłoszenia o niepożądanych działaniach niepożądanych leku zostały zgłoszone organom regulacyjnym podczas fazy podwójnie ślepej (raporty FDA 1639). Trzy zgłoszenia (jedna erytropoetyna i dwa placebo) dotyczyły reakcji skórnych, dwóch (placebo) z małopłytkowością, jednego (placebo) pancytopenii, jednego (placebo) w przypadku plazmocytomy jelita i jednego (placebo) w ostrym epizodzie psychotycznym. Zdarzenia uważano za związane raczej z progresją choroby niż z leczeniem farmakologicznym. Przeciwciała przeciwko rekombinowanej ludzkiej erytropoetynie nie rozwinęły się u żadnego z pacjentów. Dwóch pacjentów otrzymujących placebo (z pancytopenią i plazmocytomą) zmarło w fazie podwójnie ślepej próby. U pacjentów otrzymujących erytropoetynę nie doszło do zgonu. Tak więc poważne lub nietypowe działania niepożądane nie występowały częściej w grupie erytropoetyny niż w grupie placebo.
Dyskusja
Przed rozpoczęciem badania spodziewaliśmy się, że pacjenci zareagują na egzogenną erytropoetynę i że ich poziom endogennej erytropoetyny będzie stosunkowo niski. Przeglądając dane po zakończeniu badania, zauważyliśmy, że poziom podstawowy endogennej erytropoetyny w surowicy wahał się od niskiego do bardzo wysokiego (ponad 3000 IU na litr). Wyniki szeroko zróżnicowanych endogennych poziomów erytropoetyny, chociaż nieoczekiwane na początku badania, były zgodne z danymi dostępnymi do 1988 r. Opublikowane prace Spivak i wsp. 11 wykazały, że terapia zydowudyną u pacjentów z AIDS produkowała odpowiednio podwyższony poziom erytropoetyny w surowicy, w porównaniu z bardziej normalną odpowiedzią obserwowaną u pacjentów z niedoborem żelaza. Było to w przeciwieństwie do poziomów erytropoetyny w surowicy u pacjentów z AIDS, którzy nie otrzymywali zydowudyny, które były niewłaściwie niskie w porównaniu z poziomami u pacjentów z niedoborem żelaza. Mechanizm, w którym zydowudyna zwiększa średnie stężenie erytropoetyny w surowicy u pacjentów z AIDS, jest niepewny, ale może być związany ze zwiększonym wydzielaniem nerkowym erytropoetyny lub z jej zmniejszonym stosowaniem w szpiku przez erytroidalne prekursory. Wstępna analiza danych wskazała, że poziom erytropoetyny w surowicy wynoszący 500 jm na litr przed rozpoczęciem badania był linią podziału między dwiema biologicznie odrębnymi populacjami. W oparciu o hipotezę, że pacjenci z niższymi poziomami w surowicy będą reagować na egzogenną erytropoetynę, badaną populację podzielono na dwie grupy. Wydaje się, że pacjenci z poziomem erytropoetyny w surowicy . 500 IU na litr korzystali z terapii rekombinowaną ludzką erytropoetyną, podczas gdy ci z poziomami surowicy> 500 jm na litr nie wydawali się korzystać z takiej terapii.
To podwójnie ślepe badanie kontrolowane placebo wykazało, że rekombinowana ludzka erytropoetyna (100 U na kilogram trzy razy w tygodniu w bolusie dożylnym) zmniejszała zapotrzebowanie na transfuzję pacjentów z AIDS leczonych zydowudyną, których poziomy endogennej erytropoetyny wynosiły . 500 IU na litr
[patrz też: gascolt lublin, gryfit puławy, la sorpresa żywiec ]