Rekombinowana ludzka erytropoetyna dla pacjentów z AIDS leczonych zydowudyną ad 7

Istotne spadki zaobserwowano zarówno w grupie pacjentów otrzymujących transfuzje, jak i średniej liczbie jednostek przetoczonych na miesiąc wśród pacjentów leczonych erytropoetyną, których poziom endogennej erytropoetyny wynosił . 500 IU na litr na linii podstawowej; efektu tego nie obserwowano u pacjentów z wysokim poziomem endogennej erytropoetyny. Korzyści z leczenia erytropoetyną u pacjentów z niskimi poziomami endogennej erytropoetyny nie wynikały z nieproporcjonalnego zmniejszenia dawki zydowudyny w grupie erytropoetyny w porównaniu z grupą placebo, ani z powodu różnic w praktyce transfuzji między tymi dwoma grupy. Wpływ erytropoetyny na hematokryt u osób z endogenną erytropoetyną . 500 IU na litr może być znacznie większy niż wzrost o 0,00353 punktów na tydzień obserwowany u pacjentów leczonych produktem (w porównaniu ze spadkiem o 0,00116 punktów na tydzień obserwowanym w pacjenci otrzymujący placebo). Praktyka transfuzji w tym badaniu obejmowała zazwyczaj podawanie dwóch jednostek w hematokrycie 0,21 do 0,23. Ponieważ praktyka i wyzwalacz były porównywalne w obu leczonych grupach, wpływ mniejszej liczby transfuzji u pacjentów otrzymujących erytropoetynę zminimalizował różnice w hematokrycie pod koniec badania. Model kowariancji, chociaż potwierdza różnicę w odpowiedzi pomiędzy pacjentami z niskim i wysokim poziomem endogennej erytropoetyny, będzie wymagał dalszej walidacji i testów.
Zmiany w erytropoezie rozwijają się u pacjentów otrzymujących zydowudynę. Oprócz zmian średniej objętości krwinek, liczba transfuzji zmieniała się w zależności od poziomu endogennej erytropoetyny i leczenia zydowudyną. W ciągu trzech miesięcy przed rozpoczęciem leczenia pacjenci z poziomem erytropoetyny w surowicy . 500 IU na litr potrzebowali średnio 1,51 jednostek czerwonych krwinek miesięcznie, w porównaniu z 3,46 jednostkami na miesiąc dla pacjentów z poziomem erytropoetyny w surowicy> 500 IU na litr. Tak więc, zydowudyna może indukować dwa różne typy niedokrwistości. Pierwsze wydaje się być związane z względną makrocytozą, niskimi poziomami erytropoetyny w surowicy (. 500 IU na litr) i umiarkowanymi wymaganiami dotyczącymi przetoczeń krwi. Drugi może być związany z normocytarnymi krwinkami czerwonymi, wysokimi poziomami erytropoetyny w surowicy (> 500 IU na litr) i znacznymi wymaganiami dotyczącymi transfuzji. Istnieją inne możliwe wyjaśnienia tej makrocytozy. Najbardziej rozsądnym alternatywnym wytłumaczeniem byłoby działanie antymetabolitu, takiego jak trimetoprim-sulfametoksazol. Chociaż te środki zostały użyte w badaniu, ich użycie okazało się ograniczone zarówno w przypadku pacjentów (trzech), jak i czasu. Takie użycie nie wyjaśniałoby zgodności wartości średniej objętości krwinek. Co więcej, odkrycia dotyczące średniej objętości krążącej zostały już potwierdzone w trzech innych randomizowanych, kontrolowanych badaniach rekombinowanej ludzkiej erytropoetyny u pacjentów z AIDS (Rudnick S: dane niepublikowane).
Leczenie erytropoetyną było dobrze tolerowane przez naszych pacjentów i nie wiązało się z żadnym wzrostem częstości występowania działań niepożądanych wykraczających poza obserwowane u pacjentów otrzymujących placebo.
[hasła pokrewne: joanna ferdynus, gryfit puławy, askorbinian sodu szkodliwość ]