Rekombinowana ludzka erytropoetyna dla pacjentów z AIDS leczonych zydowudyną czesc 4

Pięćdziesiąt osiem było białych, trzy czarne, a dwie należały do innych grup rasowych. Porównanie płci, rasy, wieku, masy ciała i wzrostu 29 pacjentów przypisanych do grupy erytropoetyny i 34 w grupie placebo nie wykazało istotnych różnic między grupami leczonymi. W punkcie wyjściowym nie stwierdzono istotnych różnic między grupami leczonymi pod względem liczby pacjentów poddawanych transfuzji, średniej liczby jednostek transfuzji krwi na pacjenta na miesiąc, tygodniowej dawki zydowudyny, poziomu endogennej erytropoetyny lub liczby retikulocytów. Nie było znaczących różnic między grupami w lekach, które pacjenci zgłaszali przyjmując na linii podstawowej. Spośród 63 pacjentów 48 (22 w grupie erytropoetyny i 26 w grupie placebo) miało poziomy endogennej erytropoetyny . 500 IU na litr, a 13 (odpowiednio 7 i 6) miało wyższe poziomy. Wartości bazowe nie były dostępne dla dwóch pacjentów. Wszyscy pacjenci byli oceniani pod kątem bezpieczeństwa i skuteczności leczenia. Wartości hematologiczne
Ryc. 1. Ryc. 1. Zmiana w hematokrytzie w okresie leczenia, w zależności od poziomu endogennej erytropoetyny w surowicy. Linia ciągła reprezentuje grupę erytropoetyny, a linia przerywana – grupę placebo. Niskie poziomy endogennej erytropoetyny określono jako . 500 IU na litr, a wysokie poziomy jako> 500 IU na litr.
Ponieważ pacjenci otrzymywali transfuzje zgodnie z zaleceniami ich lekarzy prowadzących, hematokryt i poziom hemoglobiny nie były stosowane jako podstawowe kryteria skuteczności. Figura pokazuje zmianę w hematokrycie podczas leczenia u pacjentów z niskimi poziomami erytropoetyny endogennej, pacjentów z wysokimi poziomami i wszystkich pacjentów. Dwóch pacjentów z grupy erytropoetyny, u których poziom endogennej erytropoetyny . 500 IU na litr osiągnęło docelowy hematokryt 0,38 bez transfuzji lub znaczne zmniejszenie dawki zydowudyny. Jeden pacjent otrzymujący placebo osiągnął hematokryt 0,38 po 12 tygodniach, ale nastąpiło to po znacznym zmniejszeniu dawki zydowudyny. Nie stwierdzono statystycznie istotnych zmian hematokrytu u pacjentów z wysokimi poziomami endogennej erytropoetyny; u osób z poziomami . 500 IU na litr, zaobserwowano istotnie wyższe tempo wzrostu w przypadku erytropoetyny niż w grupie placebo (p = 0,0001). Szacowana szybkość zmian w hematokrycie u pacjentów z grupy erytropoetyny z endogennymi poziomami erytropoetyny . 500 IU na litr wynosiła 0,00353 punktów na tydzień (p = 0,0001). Inne obserwacje sugerowały również, że takie rozróżnienie między pacjentami z endogennymi poziomami erytropoetyny powyżej i poniżej 500 IU na litr ma znaczenie biologiczne. Na przykład u pacjentów o poziomie . 500 IU na litr średnia objętość komórkowa wynosiła 98,5 fl, w porównaniu z 88,0 flw poziomach> 500 jm na litr (P <0,05). Podsumowanie liczby białych krwinek i liczby płytek krwi dla wszystkich pacjentów oraz dla osób z niskimi i wysokimi poziomami endogennej erytropoetyny wykazało, że rekombinowana ludzka erytropoetyna nie miała wpływu na te elementy komórkowe.
Tabela 1. Tabela 1. Średnia tygodniowa dawka zydowudyny, w zależności od poziomu endogennej erytropoetyny w surowicy * Nie zauważono znaczącej różnicy między grupami w dawce zydowudyny w punkcie wyjściowym, i podczas badania nie pojawiła się żadna różnica ani w erytropoetynę lub grupę placebo (tabela 1).
Wymagania dotyczące transfuzji
Liczba jednostek przetoczonych
Tabela 2
[podobne: askorbinian sodu szkodliwość, homocysteina badanie cena, la sorpresa żywiec ]