Związek nieprawidłowości cytogenetycznych z wynikami klinicznymi w czerniaku przerzutowym cd

Najpierw wykorzystaliśmy bazę danych rejestru pacjentów w Arizona Cancer Center, aby porównać wszystkich pacjentów z czerniakiem, którzy byli widziani w centrum z tymi, których próbki biopsyjne analizowano w laboratorium cytogenetycznym. Nie stwierdziliśmy znaczących różnic w żadnej z cech demograficznych lub klinicznych rozpatrywanych dla tych dwóch grup, w tym przeżycia. Po drugie, zbadaliśmy wyniki dla pacjentów, których próbki tkanek poddano analizie cytogenetycznej w celu ustalenia, czy wyniki te różniły się od tych uzyskanych od pacjentów, u których nie można było przeprowadzić analizy cytogenetycznej. Z próbek otrzymanych przez laboratorium nie można było ocenić proporcji, ponieważ po zbiorze chromosomów nie obserwowano wzrostu ani żadnych metafaz. Przeprowadziliśmy badania pilotażowe w tej grupie pacjentów z czerniakiem, porównując ich cechy kliniczne i demograficzne z cechami pacjentów, którym udało się przeprowadzić analizę cytogenetyczną. Żadna z badanych cech klinicznych ani demograficznych nie różniła się znacząco w obu grupach.
Ostatecznie, ponieważ niektóre z naszych analiz obejmowały tylko pacjentów, dla których dostępne były informacje strukturalne, porównaliśmy tę grupę z grupą pacjentów, dla których ta informacja nie była dostępna. Spośród 62 pacjentów uwzględnionych w naszej bazie danych klinicznych 31 miało pełne informacje na temat nieprawidłowości strukturalnych, a 31 nie. Dlatego porównaliśmy te dwie grupy pacjentów, aby ustalić, czy w jakikolwiek sposób różnią się one znacząco. Żadna z cech demograficznych lub klinicznych, w tym przeżycie, nie różniła się istotnie między tymi dwiema grupami. Podsumowując, te trzy analizy sugerują, że pacjenci w naszej grupie badanej byli reprezentatywni dla pacjentów obserwowanych w naszym ośrodku onkologicznym.
Ryc. 2. Ryc. 2. Odstęp pomiędzy rozpoznaniem złośliwego czerniaka a biopsją w celu analizy cytogenetycznej. Odstęp pomiędzy diagnozą a biopsją nie był istotnie związany z jakąkolwiek nieprawidłowością chromosomową (P> 0,26). Wstawka przedstawia idealny i aktualny projekt badania dla tego badania (patrz tekst).
Figura 2 pokazuje, że niektóre analizy kariotypowe przeprowadzono kilka lat po rozpoznaniu choroby pacjenta. W idealnym projekcie badawczym biopsja do analizy cytogenetycznej zostałaby uzyskana w momencie rozpoznania, a pacjenci kontynuowali aż do śmierci. W naszym badaniu rzeczywisty projekt badania polegał na otrzymaniu próbek biopsyjnych od pacjentów z chorobą przerzutową w pewnym momencie po rozpoznaniu. Niewielki rozmiar większości pierwotnych zmian chorobowych często wymaga ich całkowitego zastosowania w diagnostyce. Okazało się jednak, że czas od diagnozy do biopsji w naszej populacji pacjentów nie był istotnie związany z jakąkolwiek nieprawidłowością chromosomową (P> 0,26).
Nie znaleźliśmy żadnej korelacji między konkretnymi zmianami chromosomalnymi a rozmiarem (test Clarka) lub grubością (Breslow) próbek z biopsji diagnostycznej. Nie zaobserwowaliśmy również istotnej różnicy w częstości zmian chromosomalnych pomiędzy pacjentami, którzy otrzymali chemioterapię przed ich biopsją w celu analizy cytogenetycznej a tymi, którzy nie byli leczeni.
Rycina 3. Rycina 3. Krzywe przeżycia wśród pacjentów, u których wystąpił złośliwy czerniak stopnia III z objawami chromosomu 7 lub 11 i bez nich
[patrz też: atp skarzysko, joanna ferdynus, sanus pszczyna ]